پيش رو تعبير مىشود . و مراد اين است كه آنها را در نزد علم خويش پهن نمود ) . پس به ايشان فرمود كه : پروردگار شما كيست ؟ اول كسى كه سخن نمود ، رسول خدا صلى الله عليه و آله و امير المؤمنين عليه السلام و ائمه هدى - صلوات اللَّه عليهم - بودند و عرض نمودند كه : تويى پروردگار ما . پس خدا ايشان را حامل دين و علم خويش نمود ، بعد از آن ، به فرشتگان فرمود كه : اين گروه حاملان دين و علم من و امينان من هستند در باب خلق من ، و ايشانند كه در روز قيامت از ايشان سؤال خواهد شد در باب اداى امانت و حفظ آن و طاعت خلائق و معصيت ايشان و آنچه مىدانند ، به خدا عرض خواهند كرد . بعد از آن به فرزندان آدم فرمود كه : اقرار كنيد براى خدا به پروردگارى و ربوبيت و براى اين چند نفر به فرمان‌بردارى و ولايت . فرزندان آدم عرض كردند كه : آرى اى پروردگار ما ، ما اقرار كرديم . پس خدا به فرشتگان خويش فرمود كه : گواه باشيد . فرشتگان عرض كردند كه : ما گواه شديم بر اقرار ايشان ، تا در فرداى قيامت نگويند : به درستى كه ما از اين اقرار بىخبران بوديم ، يا نگويند كه : جز اين نيست كه پدران ما شرك آوردند ، پيش از زمان ما و ما فرزندانى چند بوديم بعد از ايشان . آيا پس تو ما را هلاك مىگردانى و معذب مىسازى به آنچه آن كج‌روان گمراه كردند ؟ « 1 » اى داود ، ولايت و صاحب اختيارى ما بر ايشان در وقت پيمان گرفتن خدا استوار شده » . 21 . باب در بيان روح خدا و معنى آن 346 / 1 . چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند از احمد بن محمد بن عيسى ، از ابن ابى عُمير ، از ابن اذينه از احول كه گفت : از امام جعفر صادق عليه السلام سؤال كردم از آن روحى كه در حضرت آدم بود و فرمودهء خداى تعالى : « فَإِذا سَوَّيْتُهُ وَ نَفَخْتُ فِيهِ مِنْ رُوحِي » « 2 » ، يعنى : « پس راست كنم او را ( يعنى صورت آدم ) بر وجهى كه مستعد دميدن روح باشد ، و بدمم در او روح خويش را ، پس بيفتيد براى او سجده كنندگان » . حضرت فرمود كه : « آن ، روحى است آفريده شده ، كه خدا آن را آفريده ، و روحى كه در عيسى بود ، آفريده شده بود » ( و خدا كه روح آدم و عيسى را به خويش نسبت داده ، معنى آن مىآيد ) . 347 / 2 . چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند از احمد بن محمد بن عيسى ، از حجّال ،

--> ( 1 ) . اعراف ، 172 و 173 . ( 2 ) . حجر ، 29 .